maandag 20 februari 2017

Benedendijks

Hoe vaak ben ik al niet over de dijk in Olst gereden, voorbij de Veerweg, richting Zwolle, zonder te weten dat zich benedendijks een klein koninkrijk bevindt? Klein Koninkrijk, zo moet ik het schrijven, met hoofdletters, het is de naam van een gebouw met een ‘huiskamerpodium’. Ik had er wel eens over gelezen, maar nooit het plan opgevat erheen te gaan.




De aanleiding om dat zaterdagavond te doen was dat mijn Amsterdamse broer Martijn een optreden van muzikaal theatergezelschap Flint van mooie beelden en mooi lcht zou voorzien – dat is zijn vak.
De huiskamer bleek er een van fors formaat, de mijne in Zutphen past er een keer of zes in. Hij zat vol, je merkt de laatste tijd steeds vaker dat voorstellingen in kleinere theaters uitverkocht zijn. Het intieme karakter ervan spreekt aan, je bent dichter bij de artiesten, krijgt bijvoorbeeld de informatie door dat contrabassist Ernst Glerum voorafgaand aan het concert bij zijn moeder in Deventer was wezen eten. Ook voor trombonist Wolter Wierbos was Olst een beetje thuiskomen, hij is geboren in Holten. Ze speelden allebei ongelooflijk goed, Glerum ook nog op piano. Ze zorgden voor een nu eens rauwe, dan weer speelse begeleiding van de gedichten van de Zuid-Afrikaanse Antjie Krog, met grote intensiteit voorgedragen door Felix Strategier, die er ook nog bij zong en accordeon speelde. Hij praat Afrikaans zoals een ras-Amsterdammer Amsterdams. Of een ras-Olstenaar Olsts.
Vanuit Klein Koninkrijk werd het publiek meegevoerd naar Zuid-Afrika. Dat verre, zinderende land, waar de effecten van Apartheid nooit geheel zijn uitgebannen, lag opeens een avondje benedendijks. 
Je hoeft niet ver langs de IJssel te reizen om veel van de wereld te weten te komen. We lieten ons door de vier kunstenaars leiden en begrepen opeens meer van jazz: hoe diep die muziek in Afrika geworteld is. En van de kracht van poëtische taal in tijden waarin politieke taal het voor het zeggen heeft.
Krogs poëzie gaat wel óver politiek. Ik ving tekstflarden op zoals: ‘geen sukkel verkrampt vastklampt aan ’t oude parlament’. En ik dacht: in aanloop naar de verkiezingen ga ik nog veel meer theatervoorstellingen bezoeken.

© 2017 Sander Grootendorst / de Stentor

dinsdag 14 februari 2017

Valentijnsdag


Ik ben het hele jaar romanticus
maar niet op 14 februari:
allemaal commerciële bombarie
– volkomen onromantisch dus.



© 2017


vrijdag 10 februari 2017

Trump

Deze man raakt snel verbitterd
wanneer zijn ego wordt geraakt
of zijn belang in dubieuze projecten. 
Het toppunt van democratische gekte: 
ze hebben Trump tot president gemaakt

(Een van de gedichten bij de Stentor-Lichtjeswandeling, Radio Kootwijk, 27 december 2016. En toen was-ie nog niet eens geïnaugureerd).





















© Sander Grootendorst (tekst)

© de Stentor (beeld)

donderdag 2 februari 2017

A Quiet Passion

We bezochten in filmtheater Luxor te Zutphen de aangrijpende film A Quiet Passion over het leven van de dichter Emily Dickinson (1830-1886). Hoofdrol: Cynthia Nixon. Regie: Terence Davies. De Nederlandse vertaling was niet altijd even sterk. Dickinson was haar tijd ver vooruit met haar eigenzinnige poëzie, die tijdens haar leven slechts door een paar vertrouwelingen werd gelezen. Sporen van het werk van William Shakespeare en Ralph Waldo Emerson zijn in haar gedichten en brieven terug te vinden.

Sonnet 155.
voor Emily Dickinson van William Shakespeare

De bewegingen tijdens mijn droom
omarmen de dood en het leven –
dag en nacht worden opgeheven
naar een andere tijd autonoom.

Uit de aanwezigheid van iedereen
– zij die er waren en zij die er zijn –
blijkt dat van alle liefde en pijn
die ik ooit heb gevoeld niets verdween.

Elk gezicht, elk beeld, elk woord
wordt een ster, die, al is hij gedoofd,
altijd nog licht uitzendt in ons hoofd
– wat ooit werd gezegd blijft gehoord.

En wat ooit werd gedacht blijft geschreven
ook als wij zelf allang niet meer leven.





Sander Grootendorst / Vlinderwerk © 2017

woensdag 1 februari 2017

ik schrijf je bij me: the movie



Poëzietheater Vlinderwerk: ik schrijf je bij me. Première 29 januari 2017 in filmtheater Luxor tijdens "Poëziecircus". Tekst: Eke Mannink. Muziek: Mariëtte Hehakaya. Beeld/montage: Sander Grootendorst
© Vlinderwerk 2017