zaterdag 31 december 2016

Lichtjeswandeling


Op verzoek van de Stentor, die de onderwerpen aandroeg, dertien korte gedichten in terugblik op 2016. Te zien en te horen tijdens de Lichtjeswandeling bij Radio Kootwijk op 27 en 28 december. Opgenomen op 20 december. Met dank aan Irma van Veelen (marketing De Stentor), Rianne Seton (camera), Anouk Legtenberg (draaiboek), Martijn van Hese (montage).

dinsdag 20 december 2016

Reporter Charles Dickens

Charles Dickens begon zijn carrière als freelance reporter. Hij is dat kunstje nooit verleerd. Zaterdag 17 december was hij als verslaggever voor de Stentor op bezoek bij het Dickens Festijn in Deventer. Lees hier zijn reportage.

zaterdag 3 december 2016

Herdenking/Andenken

Op een bijeenkomst in restaurant De Hoofdige Boer in Almen, gewijd aan een door de Duitse Doris Röckinghausen geschreven boek over de Berkel, heb ik op zondag 27 november 2016 een nieuwe Duitse vertaling van het gedicht ‘Herdenking’ van A.C.W. Staring (1767-1840) gepresenteerd. Hieronder de vertaling en het origineel, dat te lezen is in de Staringkoepel langs de Berkel ten oosten van Almen. Staring werd beïnvloed door Duitse literatuur in zijn tijd, onder andere die van Christoph Martin Wieland, wiens werk hij in zijn bibliotheek had staan. 

Andenken
Wir schützten uns im Laubes Rieseln,
Versteckten uns am Teich;
Die Schwalbe spielt’ über den Wiesen,
Das Gras war silberweich;
Ein Lüftchen duftete mehrfach,
Belebte so das Weidendach.
Das Grüne hörte auf, zu triefen;
Kein Vogel flog vorbei;
Der stille Tau stieg aus der Tiefe,
Im Westen schien der Mai;
Es sang sein Abendlied das Licht!
Wir hörten es und sprachen nicht.
Ich sah ihr an, wir beide spürten:
Zwei Seelen wurden eins.
O Augen, die mich tief berührten,
Ein Zauber, so wie keins.
O süßen Mundes Lispelklang,
Der den ersten Kuß verschlang.
Uns schützten friedlich nun die Blätter;
Vorbei die Dämmmerzeit;
Das Düster zog über die Äcker;
Wir standen auf zuzweit.
Leb’ fröhlich im Andenken fort,
Geweite Stund’! Heiliger Ort!
Herdenking
Wij schuilden onder dropplend loover,
Gedoken aan den plas;
De zwaluw glipte ’t weivlak over,
En speelde om ’t zilvren gras;
Een koeltjen blies, met geur belâan,
Het leven door de wilgenblâan.
’t Werd stiller; ’t groen liet af van droppen;
Geen vogel zwierf meer om;
De daauw trok langs de heuveltoppen,
Waar achter ’t westen glom;
Daar zong de Mei zijn avendlied!
Wij hoorden ’t, en spraken niet.
Ik zag haar aan, en diep bewogen,
Smolt ziel met ziel in een.
O tooverblik dier minlijke oogen,
Wier flonk’ring op mij scheen!
O zoet gelispel van dien mond,
Wiens adem de eerste kus verslond!
Ons dekte vreedzaam wilgenloover;
De scheemring was voorbij;
Het duister toog de velden over;
En dralend rezen wij.
Leef lang in blij herdenken voort,
Gewijde stond! Geheiligd oord!
© Vorden 1840, A.C.W. Staring © Zutphen 2016, S.J. Grootendorst




maandag 28 november 2016

Aanwezigheid

De tijd gaat snel, het nieuws stopt nooit, de behoefte eraan evenmin. En dus denderen de journalisten door, want het is een kwestie van vraag en aanbod. Horen we sirenes, dan gaan we er achteraan. 
    De krant is een weerslag van de stressvolle maatschappij, maar omdat ze op geduldig papier is afgedrukt, verdwijnt bij het lezen toch weer veel van die stress. De krant opengevouwen op tafel, een kop koffie erbij, bladeren, ook door de minder newsy pagina’s, dat geeft een pauze-, geen haastgevoel.
    Op tafel in het Odensehuis in Zutphen lag de Stentor van de dag. Ik was er voor een interview over dit inloophuis voor mensen met beginnende dementie. Samen met fotograaf Ronny te Wechel.
    We hadden als razende reporters kunnen komen binnenstormen wat we wilden, dat had geen zin gehad. In een als huiskamer ingericht voormalige klaslokaal proefden we meteen de sfeer van een ouderwetse sociëteit. Toevallig hadden de fotograaf noch ik die middag een andere afspraak. Gelukkig maar. Het duurde langer dan anders voordat de fotosessie kon beginnen. De coördinator vertelde ons ondertussen over het achterliggende concept. De bezoekers mogen zelf bedenken wat ze willen doen en niets doen is ook toegestaan. Natuurlijk zijn er wat algemene regels en in noodgevallen is achtervang nabij, maar van plannig is verder nauwelijks sprake, niets wordt van hogerhand opgelegd, je voelt geen spoortje bureaucratie. Een verademing als je weet van de grote problemen in de hectische wereld van de zorg voor kwetsbare medemensen. De begeleiders stellen zich zelf ook kwetsbaar op. Dat kan alleen als je zelf de tijd hebt en neemt. De zogenoemde presentietheorie van de Nederlandse professor Andries Baart ligt eraan ten grondslag. Ik heb nog geen tijd gehad me erin te verdiepen, maar het is duidelijk dat het draait om presentie, oftewel aanwezigheid: het is zaak aanwezig te zijn voor de ander. Waarmee je ook je eigen aanwezigheid, je eigen leven, verrijkt.
    Was het maar zo simpel, hoor ik u, en ook mezelf denken. Maar waarschijnlijk oordelen we te haastig…
Het interview was ten einde, ik nam afscheid, liep naar buiten en het was net of de tijd een paar uur had stilgestaan. Een aangenaam gevoel.

© Sander Grootendorst / de Stentor
[28 november 2016]


woensdag 23 november 2016

Elite

,,Nou, die zijn weer lekker lang bezig van ons belastinggeld.”
    Deze zin is me sinds de jaren negentig altijd bijgebleven. Ik werkte voor de krant in Doesburg en had ’s avonds een begrotingsvergadering verlaten om snel nog een stukje te kunnen intikken. Bij de uitgang van het stadhuis passeerden twee mannen en een van beiden sprak die zin uit. Politiek zat toen bij menigeen ook al in het verdomhoekje.
    Ik vond dat ze de raadsleden tekortdeden. Die waren de hele avond aan het wikken en wegen hoe ze het IJsselstadje ondanks de precaire financiële situatie leefbaar konden houden. Voor gemeenteraadswerk word je betaald, maar niet overdreven goed. Een beloning is alleszins gerechtvaardigd: terwijl de gemiddelde burger ’s avonds vermoeid voor de tv zit, is menig raadslid druk doende stukken door te nemen of – inderdaad vaak best lang – te vergaderen. Of hij/zij is de gemeente in voor informatiebijeenkomsten of om met burgers te praten.
    Het ene raadslid doet dat enthousiaster dan het andere, er is verschil in kwaliteit, deze of gene heeft soms een dubbele pet op, hier en daar wordt wel eens een blunder begaan. Waar we als krant dan kritisch op inspringen. Maar ik heb in al die jaren geen raadsleden ontmoet die niet met het hart op de juiste plek politiek bedreven. Ook al deden en doen ze soms niet wat ik als burger wil dat ze doen; maar dat is een kwestie van mening en interpretatie. Of af en toe van onbedoelde onkunde. Allemaal inherent aan democratie.
    Zijn de reacties in pakweg twintig jaar verhevigd? Zouden de mannen die bij het Doesburgse stadhuis lopen nu zeggen: ,,Daarbinnen zit de elite ons een oor aan te naaien?” Het ongenoegen is dieper komen te zitten. Steeds vaker hoor je het woord elite, en ik kan er niets mee. Behoor ik zelf, als journalist, soms tot die elite? (Journalistiek zit ook in het verdomhoekje, denk aan Trumps tirades). Nee, zeker niet, en mijn collega’s evenmin. Toen ik pas begon bij de krant, zei ik tegen een politicus: wat een geweldig vak, 's morgens interview ik de burgemeester en 's middags iemand in het woonwagenkamp en naar allebei luister ik met evenveel belangstelling. De politicus zei: ,,Voor mij geldt precies hetzelfde.” Het is in al die jaren niet veranderd.

© Sander Grootendorst / de Stentor
[21 november 2016]


maandag 7 november 2016

De baadster


Winfried Nimphius is een bescheiden man. Hij was aanwezig bij de onthullingen van vier van zijn kunstwerken langs de Berkel vorige week, maar trad nooit op de voorgrond. Eentje onthulde hij er zelf, het beeld in Lochem, maar hij liet het woord aan zijn landgenoot en CDU-politicus Thomas Bücking, met hem samen trok hij twee vlaggen – een Nederlandse en een Duitse – van het beeld, getiteld ‘Die Badende’.
(Even tussendoor: je kunt ‘die Badende’ onvertaald laten, het is óók Nederlands, in het persbericht stond gewoon ‘de badende’. Wel met het grappige, incorrecte meervoud: ‘de badendes’. Zeker omdat het een kunstwerk is, ligt de vertaling ‘de baadster’ voor de hand: ik moest denken aan het gelijknamige beeld van Auguste Rodin, waarnaar Nimphius met een knipoog lijkt te verwijzen).
De ‘badende’ leidde in Zutphen meteen tot ophef. De Duitse baadster, gemaakt van pleistermortel, een dikkige, maar niet onelegante dame in rood badpak met blauwgeel gestreepte badmuts, staat pal naast de historische Louisebrug; en wil je de Berkelruïne vanaf de oostkant fotograferen, wordt het lastig de baadster buiten beeld te houden.
Een fotograaf reageerde in de Stentor met afschuw. Maar op internet reageerde een andere fotograaf positief: hij vond het contrast tussen de kleurige eigentijdse dame en de eeuwenoude brug en ruïne interessant. Meedenkend met de ene fotograaf leek het mij logischer als het beeld een eind verderop langs de Berkel zou zijn geplaatst, maar met de andere fotograaf ben ik het eigenlijk óók eens. Dat prettige dilemma heb je vaker met kunstuitingen. Ik hou wel van kunstenaars die de grenzen opzoeken en daar vervolgens overheen gaan, die toeschouwer of luisteraar op het verkeerde been zetten. Ze leveren een wezenlijke bijdrage aan de levendigheid van de maatschappij. 
Nimphius ging letterlijk een grens over: De baadster-beelden langs de Berkel zijn bedoeld om de verbinding tussen de bewoners van het Berkelgebied, Duitsers en Nederlanders, te versterken. De oorspronkelijke baadster staat bij de oorsprong van de Berkel in Billerbeck.
110 kilometer westwaarts staat nu dus een van haar zussen, waarschijnlijk nog zonder vergunning geplaatst ook. En toch onthuld door een wethouder! Alleen hele bescheiden kunstenaars krijgen zoiets voor elkaar.

© sgryphaea | de Stentor 7 nov. 2016

maandag 31 oktober 2016

Heimwee!




"Wat bezielde het konijn?
Heimwee!"

Frida Balk-Smit Duyzentkunst over een gedicht van Fritzi ten Harmsen van der Beek (1998)

Muziek: Duke Ellington & His Orchestra (1940)
Film: © De bomen en het zonlicht in de namiddag (2016)




maandag 24 oktober 2016

Compassie en poëzie




Ze heeft het zelf nooit geweten, maar mogelijk – als vriendin – wel voorvoeld: dat er postuum een dichtbundel voor haar zou worden geschreven. Minny Schenk uit Weesp (86) overleed in mei onverwacht. Ze was in Weesp een bekende verschijning, reed door de straten op haar scootmobiel die ze haar 'Bugatti' noemde met in het mandje voorop altijd het duo Buurman & Buurman; van die Tsjechische poppenserie was ze een groot fan.
    Die dichtbundel, 'Min' geheten, is zaterdag gepresenteerd in de Weesper Boekhandel.
    Auteur Eke Mannink kon na de dood van haar beste vriendin niet anders dan schrijven, zei ze. ,,Schrijven voor én over Minny, die veelzijdige en kleurrijke vrouw, gul en innemend, met een diepe belangstelling en werkelijke aandacht voor wat andere mensen dachten en voelden." De twee leerden elkaar begin deze eeuw kennen in Weesp en deelden sindsdien een intense vriendschap, ook nadat Mannink in 2008 naar het Gelderse Tonden was verhuisd. ,,De vriendschap met Min was er een die me optilde uit de wereld van alledag", zei Mannink bij de presentatie. Ze droeg enkele gedichten voor en gaf ook het woord aan Tjitse van der Linden, een van Minny's goede vrienden. ,,Minny was iemand met trommeltjes vol compassie, in allerlei soorten", verklaarde hij.
    Gitarist Otto Westerling begeleidde de bijeenkomst, die ruim veertig bezoekers trok. Onder hen ook bewoners van Oversingel, het 'bejaardenhuis' – zo noemde ze het zelf – waar Minny Schenk de laatste jaren van haar leven woonde.
    Minny's dochter Inez ontving uit handen van Eke Mannink het eerste exemplaar van de dichtbundel.

Eke Mannink: Min. Verzen voor een vriendin. Uitgave Vlinderwerk. 12,50 euro.

© 2016 Sander Grootendorst

maandag 17 oktober 2016

Maanprogramma

Voor iedereen die er wel of niet bij was: het vollemaanprogramma van Vlinderwerk gisteren. Nieuwe matinee in de IJsselstroom, Heimwee bij volle maan, op zondag 13 november, 16 uur.

Vlinderwerk bij volle maan, 16 oktober 2016
Eke Mannink, Sander Grootendorst, Yet Hehakaya, Ric Stokes, Rebeca Villegas García

Muziek:

Beethoven: Opus 27 nr 2 (Mondscheinsonate)
Eke Mannink: Ontmoeting met de maan
Yet Hehakaya (piano), Ric Stokes (sax): maanimprovisatie
Pink Floyd: Shine On You Crazy Diamond (fragment)
Bart Howard / Vlinderwerk: Fly Me To The Moon
Duke Ellington: Mood Indigo
Claude Debussy: Claire de lune (fragment)
Henry Mancini / Johnny Mercer: Moon River

Poëzie:

Eke Mannink: dochter, danser;
zo stroom ik van je over
Sander Grootendorst: Mondschein; Zon en maan;
Ellingtonia
Hans Andreus: Of hoe dat heet
Jan Engelman: Vera Janacopoulos
Federico García Lorca: Halve maan,

Weerspiegeling

dinsdag 4 oktober 2016

Regen

Rain, midnight rain, nothing but the wild rain 
On this bleak hut, and solitude, and me
(Edward Thomas)



© 2016
sgryphaea | destentor

zaterdag 1 oktober 2016

Vlinderwerk bij volle maan

zondag 16 oktober, 16 uur:
Maanprogramma van Poëzietheater Vlinderwerk. Met Beethoven, Pink Floyd,
Hans Andreus en Jan Engelman.
En met Mariëtte Hehakaya (piano) en Ric Stokes (saxofoon).
Wie tijdig reserveert, betaalt slechts tien euro. 



zondag 18 september 2016

Vlinderwerk bij volle maan

Poëzietheater Vlinderwerk presenteert op 16 oktober in De IJsselstroom (Vliegendijk 16, Zutphen)
een van 16.00 tot 17.00 uur een matinee onder het motto Vlinderwerk bij volle maan. Met als uitgangspunt opnieuw de Mondscheinsonate, net als bij onze uitverkochte voorstelling tijdens het Beethoven Festival in augustus. Nu met een hoofdrol voor de maan. Maanmuziek, maanwoorden, maanbeelden... Met Mariëtte Hehakaya (piano) en Ric Stokes (sax). Graag reserveren vóór 10 oktober via www.vlinderwerk.nl.  Kaarten kosten tien euro; kinderen vijf euro.

maandag 5 september 2016

maandag 8 augustus 2016

De komeetstaarten en de hagendoorn

Ze zijn waarschijnlijk al niet meer in leven, de twee komeetstaartvlinders met hun vleugelspanwijdte van twintig centimeter en hun lange staart die vijftien centimeter meet. Voor dagblad de Stentor schreef ik er vrijdag een stukje over. De twee waren uit hun cocon gekropen in de vlinderkas aan de Harenbergweg in Zutphen. Ver van huis, hun eigenlijke leefgebied is Madagascar. Ze zijn familie van de nachtpauwoog, die wel in Nederland voorkomt. Na vier dagen zit hun bestaan als vlinder er alweer op. Als rups en pop houden ze het langer vol.
Een stukje kleiner, maar ook geel met bruine vlekken, en ook nachtvlinder, is de hagendoornvlinder, een algemene soort, in het park of de tuin zijn ze te vinden, al heb ik ze nog nooit duidelijk gezien. Op de dag dat het stukje over zijn kleurgenoten uit Verweggistan in de krant stond, streek een hagendoornvlinder neer op het raam. Afgekomen op het kunstlicht uit de keuken, dat nachtvlinders steevast in verwarring brengt. Ze hebben aan de maan voldoende.
Vlinders in een kas, vlinder tegen een raam. Mooi geel.


maandag 25 juli 2016

Vogelvrij


© sander grootendorst / De Stentor
(column van 25 juli 2016, edities Zutphen, Achterhoek, Deventer, Salland

zondag 24 juli 2016

maandag 11 juli 2016

Ronaldo en de nachtvlinder

Ronaldo was op de grond gaan zitten, geblesseerd, bezweet en betraand, en een nachtvlinder kwam hem troosten. Er bevond zich tijdens de finalewedstrijd Frankrijk-Portugal een heel team van nachtvlinders in het stadion van Parijs, kenmerkend voor dit EK voetbal, het toernooi van de teamgeest. De soortnaam is gamma-uiltje, genoemd naar een vlek op de voorvleugels die aan de Griekse letter gamma doet denken. Het leek een teken aan de sterspeler dat het goed zou komen, gamma-uiltjes leven in Zuid-Europa en komen zomers, soms in groten getale, naar het noorden (ook in Nederland te zien). Het was er dus een van het thuisfront.

maandag 4 juli 2016

Yves Bonnefoy

De dichter Yves Bonnefoy is overleden, hij werd 93. In de jaren '50 was hij zelfs een beetje beroemd, met zijn in het Zuid-Franse landschap verankerde, maar daarvan toch ook weer losgezongen poëzie over stenen, bomen, hemel en mensen. Het is een dichter naar wiens woorden je steeds weer terugkeert. Zijn taal werkt als een magneet.
Dit gedicht uit zwemles voor de merel droeg al zijn motto en nu draag ik het alsnog aan hem op.



de stilte die ontstijgt aan een veld stenen
yves bonnefoy 


© 2016





zaterdag 2 juli 2016

De Amsterdamse School

Vanaf vandaag is het uitgebreide Museum het Schip in de Amsterdamse Spaarndammerbuurt geopend. Gevestigd in een van de opvallendste gebouwen uit de tijd van de Amsterdamse School. Sociale woningbouw als lust voor het oog – en meer dan alleen gebouwen, ook bruggen en straatmeubilair. Overal het liefdevolle, sociale oog voor detail. Gisteren hebben we tien kilometer gewandeld langs diverse nog altijd beeldbepalende monumenten. Grotendeels in de regen, maar dat was niet erg, het droeg bij aan de architectonische flow.


De voormalige school 'Smalle Pad' aan de Planciusstraat/Korte Zoutkeetsgracht

Amsterdamse School-objecten bevinden zich niet alleen in de hoofdstad, maar onder meer ook in Zutphen en Deventer. Daarover binnenkort meer in dagblad de Stentor

sander grootendorst © 2016

woensdag 15 juni 2016

De huismus


In de reeks vogelmonografieën van uitgeverij Atlas/Contact verschijnt dezer dagen De huismus. Waarin opgenomen mijn gedicht De mussen.

maandag 6 juni 2016

Tijdcontrole



De schaakgrootmeester denkt diep na
in de bovenkamer van de witte villa,
de toeschouwers voelen
de kracht van het denken
door de ruimte suizen
alsof het een film is
waarbij de spelers 
met de stukken gooien.

Van éen beeld duizend foto’s maken,
elke foto weer anders:
je voelt de bomen
voor eeuwig door de zomer ruisen
waarin om de zoveel tijd
als op een afgesproken teken
een traag ogende reiger neerstrijkt.

Niet afdwalen: de klok loopt door.
Hoeveel heb je over
tot de tijdcontrole? 
Niet veel meer. En die vis
moet nog gevangen.

Td1-c1?



       Uit: De dood evenmin (2003).
© sander grootendorst
Ter nagedachtenis aan Viktor Kortsjnoi (1931-2016)



dinsdag 31 mei 2016

de mierenstad




Een maquette van Bonn uit de tijd van Beethoven, die in deze stad geboren is. Ik maakte er een foto van, mogelijk nog te gebruiken in het kader van het Beethovenfestival dat eind augustus plaatsheeft in Zutphen. Waar ook zo'n maquette staat.
Twee meisjes kwamen aangelopen en bekeken madurobonn. Het ene meisje zei tegen het andere: "Das ist eine Ameisenstadt", een mierenstad dus. En de meisjes deden aan elkaar met hun vingers voor hoe de mieren in kolonnes door de straten lopen.
Wij waren net in het Beethovenhaus geweest, we hoorden er muziek bij: Freude, schöner Götterfunken.

© sander grootendorst





donderdag 19 mei 2016

Het verhaal van de twee jonge huismussen en het koolwitje

‘Zo hé!’
‘Die heeft behoorlijk de vaart erin.’
‘Wat is het?’
‘Een vlinder, geloof ik.’

© sander grootendorst

dinsdag 26 april 2016

Sometimes

natte sneeuw op bladeren van de wollige munt, 26 april 2016 

"Sometimes it snows in April" (Prince Rogers Nelson, 1986).
"April is the cruelest month” (Thomas Stearns Eliot, 1922).
Wim Brands, die eerder deze maand overleed, enkele weken vóór Prince, citeerde T.S.Eliot in een interview in 2014 naar aanleiding van zijn eigen laatste bundel: "Poëzie deelt zich mee voordat zij begrepen wordt”.

© s. grootendorst 2016

zaterdag 23 april 2016

Shall I compare thee?




Sonnet 18

Zal ik je vergelijken met een lentedag?
Jij bent mooier en hebt nog meer temperament;
jij daagt de zon uit door het feit dat je er bent.
’t Was op die dag in mei dat ik het zag.

Ik denk dat ik dit wel van Shakespeare mag:
zijn toenmalig vergelijken, dat is evident,
sloeg niet op jou; hij heeft jou nooit gekend.
Ik heb dat voordeel wel; ik smelt voor jouw lach.

Als ik de zon zou zijn dan ging ik overstag.
’k Zou ook bij slecht weer schijnen, permanent,
mij niet ergens bang verschuilen, onattent.
Ik snap de zon gewoon niet soms, maar ach,

ik bén de zon ook niet, zie slechts zijn licht
dat, als hij schijnt, weerkaatst van jouw gezicht.


Vlinderwerk © 2016

* William Shakespeare (1564-1616) overleed vandaag precies vier eeuwen geleden.
Eerder gepubliceerd in Lichtbundel, 2013.


zaterdag 16 april 2016

eetbaar, tastbaar



Na een excursie op de Kieftskamp bij Vorden, waar medewerkers van het Geldersch Landschap & Kasteelen vertelden over 'eetbare natuur' * en over landgoed en landhuis, terug in Zutphen bij stadsboomgaard aan de Berkel, gehuld in bijna tastbaar voorjaarslicht.

* Maandag in dagblad de Stentor: het recept van zevenbladpesto.

© sander grootendorst 

zondag 10 april 2016

Het naderen van Zutphen per schip



De derde Stentor-IJsselnatuurvaartocht voerde het schip Nirvana van Deventer naar Zutphen en vice versa. Toen we bijna waren teruggekeerd in de thuishaven, kwam een van de ca. 150 gasten naar ons toe en zei: Jullie hebben ons drie heerlijke uurtjes onthaasting bezorgd. Nou ja, met dank aan de rivier, zon, de wolken, de kapitein, de vogels (veel wulpen en scholeksters) en de poëzie natuurlijk! De gedichten werden dit keer voorgedragen door Eke Mannink. Waaronder, bij het naderen van de oude IJsselbrug, eentje van Ton Luijten, de vorig jaar overleden ex-stadsdichter van Zutphen.

© Sander Grootendorst | Vlinderwerk

donderdag 24 maart 2016

Vlinderwerk & Beethoven

Nieuw van Vlinderwerk Poëzietheater: een instructief, poëtisch en spannend Beethoven-college van twee lesuren, het tweede grotendeels gevuld met live-muziek (Cor Lievers en Ric Stokes). De gymnasiumbrugklas van het Baudartius College in Zutphen had dinsdagochtend de primeur. 


Beethovens eigenzinnige composities, zijn muzikale idealisme, de vrijheid en de vreugde die hij wilde brengen via zijn muziek, zijn "alle Menschen werden Brüder", maar ook zijn vermogen om de diepste emoties klank en melodie te geven, vormden een voelbaar tegenwicht tegen het onvoorstelbaar misdadige dat zich diezelfde ochtend te Brussel had afgespeeld. Muziek en poëzie (Schillers tekst) toonden hun kracht.

© sander grootendorst | vlinderwerk

zaterdag 19 maart 2016

Poëzieprijs

De genomineerde dichters hadden verre reizen gemaakt: Maud Vanhauwaart en Peter Verhelst uit Vlaanderen en Alfred Schaffer helemaal uit Zuid-Afrika. 2.500 euro en een ets van Wim van der Meij rijker verliet Verhelst gisteren aan het eind van de avond de Buitensociëteit in Zutphen: hij had de negende Ida Gerhardt Poëzieprijs gewonnen. Zijn bundel was uitverkoren uit 138 inzendingen. De juryleden Frits Spits en Mirjam van Hengel hadden verfijnde en rake dingen over poëzie gezegd, zoals: "Ik lees een dichtbundel in de hoop te kunnen ontdekken wat ik al wist maar wat ik zelf nooit zo onder woorden had kunnen brengen." Cabaretliedjeszanger Mike Boddé had een imitatie van wijlen Drs. P. ten beste gegeven en de genomineerden hadden elk ook enkele gedichten voorgedragen. Woorden gebezigd waarvan er bij de toehoorders altijd een paar nog een tijd in het hoofd blijven rondhangen. Zoals deze van Vanhauwaart: 'Stromen is lopen zonder stappen.' Niet alleen Verhelst, iedereen ging na afloop rijker naar huis.

Maud Vanhauwaart
Peter Verhelst

Alfred Schaffer

maandag 29 februari 2016

het zonlicht had



een dag extra de tijd om in het water te schijnen vandaag
en het maakte gebruik van de geboden gelegenheid.


sander grootendorst © 2016

vrijdag 12 februari 2016

Regenklokjes

Sneeuwklokjes gefotografeerd nadat het uren had geregend. Ze stonden donderdag bij duizenden in de krant (editie Zutphen). Hier nog een andere foto. De regen overspoelde niet zozeer het parkbos, maar voorzag elk wit stipje van water waardoor het extra ging glanzen.
                                                                                     



sander grootendorst © 2016

maandag 1 februari 2016

de vleermuis


de vleermuis.
poëtisch mysteriespel in vier delen

1
ze vertrouwt op eigen kracht
en vliegt de kelder in en uit
ze heeft een olifantenhuid
toch is de vleermuis zacht

2
de vleermuis zit in een spagaat
tussen het daglicht en de droom
overnachten in een grot of boom?
de twijfel tussen vroeg en laat

3
de kelder is een klooster waar
de vleermuis mediteert
in zichzelf en omgekeerd
ze hoort de klank van elk gebaar 

4
is dat de zon die ondergaat?
dan komt de vleermuis op
het is de wereld op zijn kop
wij zijn er niet, maar zij bestaat



opgedragen aan (in volgorde van opkomst): eke mannink, 
hans rolevink, ton lathouwers en benno te linde

sander grootendorst / vlinderwerk © 2016

foto benno te linde