zaterdag 30 mei 2015

na de onweersbui


het rozenbloemblad heeft al tijdens de onveersbui
regendruppels en stipjes licht verzameld om ze meteen na afloop
te kunnen tonen.

zondag 24 mei 2015

De man van de vaatwasser

Voor een afspraak in de buurt van kasteel Hackfort was ik aan de late kant. Niet erg, per sms en telefoon hadden we contact. Ik ging op weg naar een yurt, zo’n grote steppetent, de woning van Marieke Woudhuizen en Harm Koopman in Vorden. Ze zouden me informeren over de biologische bijenmarkt bij De Kas in Zutphen. Ik wist wie ze waren, niet hoe ze eruit zagen.
Voorbij het kasteel sloeg ik rechtsaf de onverharde weg in en parkeerde bij het boerderijcomplex.
Vanuit de boerderij riep een vrouwenstem joehoe en ik veronderstelde dat dat voor mij bestemd was. In een flits bedacht ik dat de yurtbewoners misschien in de boerderij op bezoek waren. Een hondje liep me tegemoet en leidde me naar binnen, de voordeur was niet op slot. Ik belandde in de keuken. Daar zat een vriendelijk echtpaar aan tafel. De man heette mij welkom, bood een stoel aan. Ik ging zitten en zei: ‘Wat wonen jullie op een prachtige plek.’  Zo’n zin die je zegt om het ijs te breken. 
‘Sorry dat ik wat laat ben,’ voegde ik er nog eens extra aan toe.
De man bracht zijn hand naar zijn kin en vroeg peinzend: ‘Te laat waarvóór?’
Op dat moment besefte ik dat in het verkeerde interview zat. Ik verontschuldigde me omslachtig voor de storing en verliet de keuken.
Teruggekeerd van het goede interview met de yurtbewoners zag en hoorde ik bij de boerderij een man in een net pak luid ‘hallo!’ en (ouderwets, misschien hielp het) ‘volluk!’ roepen. Hij zei dat hij van Siemens was en de vaatwasser kwam controleren. Ik legde uit dat ik hier niet woonde. Vervolgens riep hij, nog weer een slag luider dan net: ‘Siemens! Vaatwasser!’
Daar kwam het echtpaar met het hondje aangewandeld. Mogelijk hadden ze gedacht dat ik de man van de vaatwasser was. En toen dat een misverstand was gebleken, hadden ze tegen elkaar gezegd: ‘De man van de vaatwasser zal wel niet meer komen. Zullen we een eindje gaan wandelen?’


Laatste column, gepubliceerd zaterdag 23 mei in de Stentor
(c) 2015 sander grootendorst

donderdag 14 mei 2015

Natuurlijke kunstzinnigheid

Voor de kunstenaar herman de vries is de natuur in haar kunstzinnigheid op geen enkele wijze te overtreffen. Objecten en installaties die deze stelling onderbouwen exposeert hij op de Biënnale in Venetië, geopend op 9 mei.
Ter verdere onderbouwing de foto van een uitgebloeide paardebloem, vandaag gemaakt in een Zutphense tuin.





sander grootendorst
© 2015

dinsdag 5 mei 2015

De laatste dagen

hoe zullen we het noemen
dit plein
de laatste dagen van de oorlog?

dit plein in Ruurlo
dit plein in Holten
dit plein in Zutphen
dit Deventer plein?

we hebben mensen verloren
herinneringen bewaard
laten we ze vrijheid noemen

we horen vanuit onze kelders
de eerste geruchten van vrijheid
ze komen eraan, ze lopen voorbij
durft er al iemand te kijken?
durft er al iemand te hopen
dat dit de laatste dagen zijn?

we horen de laarzen marcheren
wie zijn ze, de vriend of de vijand?
waar komen de salvo’s vandaan,
het suizen, ratelen, roepen?
uit het westen van over de IJssel
of het oosten vanuit de bossen?
ze naderen het plein, ons plein
ze naderen langzaam ons naamloze plein

wie durft er te kijken? de kinderen durven!
ze zeggen dat ze soldaten zien, mamma
ze zien handen omhoog, wie zijn het, wie?
soldaten en buren en vrienden en kinderen
handen omhoog, ze juichen, wij juichen
de deuren gaan open
de huizen, de kelders
we staan op het plein, het plein is bevrijd

dit plein in Ruurlo heet vrijheid
dit plein in Holten heet vrijheid
dit plein in Zutphen heet vrijheid
dit plein in Deventer: vrijheid

de laatste dagen
van de oorlog
zijn voorbij
de laatste dagen
van de oorlog
zijn de eerste
van de vrijheid


sander grootendorst

© 2015

geschreven ter gelegenheid van de presentatie van het boek De Laatste Dagen. Bevrijding van de IJsselstreek op 1 mei 2015 in Zutphen.