zondag 26 september 2010

Etalagepop mengt zich tussen fans Jan Smit


Momentopname van het bezoek van Jan Smit, zanger van het populaire lied, aan Zutphen op zaterdag 25 september 2010. Vanuit de Lombardsteeg komt hij aangelopen, een half uur later dan gepland. Hij had in de file gestaan. Hij is op weg naar de cd-winkel aan de Beukerstraat waar hij zijn nieuwe single gaat signeren. Zelf heeft hij een minzame glimlach op zijn gezicht, maar twee dames langs zijn pad verkeren in staat van opperste vrolijkheid. Smits begeleider blijft serieus en vervult zijn belangrijke taak: de Volendammer veilig door de Zutphense menigte loodsen. De man met de rode das is een etalagepop die daar onder winkeltijd bij redelijke weersomstandigheden altijd staat opgesteld. Wie weet is hij diep van binnen ook wel een fan en beleeft hij, net als de dames, de dag van zijn leven. Maar zijn consequent stoïcijnse blik verraadt zijn gevoelens niet. SG

donderdag 9 september 2010

Wandeltempo slakkengang



Kleine herinnering aan de zomerserie Lokaal Ommetje in de Stentor ed. Zutphen/Lochem. Een wandelaar met een slak in zijn oor - of met een slak als oor. Als om hem eraan te herinneren dat hij als wandelaar geen haast hoeft te maken. Laat dat maar aan de joggers over. Behorend bij de slotaflevering over landgoed 't Joppe.

maandag 6 september 2010

Zo zal ze weggaan

Door een collega gevraagd naar een gedicht, en nu eens geen overbekend gedicht, dat kan worden voorgedragen op een begrafenisplechtigheid. Kwam uit bij 'zo zal ze weggaan' van de Vlaamse dichteres Miriam van hee. Het laatste woord van het gedicht is de titel van de bundel waar het uit stamt.

zo zal ze weggaan,
traag en vastberaden,
zoals dat gaat in dromen

geen gebaar waarover ze zich
verwonderen zal, geen woorden waarover
ze zich nog schamen zal,
geen hand die haar tegenhoudt,
geen opstuiven dat haar blik verstoort

zo zal ze weggaan
voor dag en dauw,
geluidloos als in dromen
en altijd iets vergeten, een sleutelbos
adressen, warme kleren, het station waarheen -
weggaan en toch blijven
wachten, ingesneeuwd



De begrafenis was in september, het sneeuwde niet. Maar voor een gedicht maakt dat geen verschil. Gedichten zijn noch weers-, noch seizoensafhankelijk. Kunst is dat sowieso niet. Een winters tafereeltje kan zomers gewoon aan de wand blijven hangen, niemand die daar vreemd van opkijkt. SG