zaterdag 17 maart 2018

Politieke betrokkenheid



Emiel de Weerd (VVD/Lokaal 2000) aan het woord tijdens een levendige verkiezingsbijeenkomst in de bibliotheek in Twello vrijdagavond. Lijsttrekkers Bert van de Zedde (CDA), Arjen Lagerweij (Gemeentebelangen), Wim Vrijhoef (D66), Arco Hak (SGP) en Bert Visser (PvdA/GroenLinks) luisteren aandachtig. Niet zichtbaar op de foto: Arend Jansen (LIjst 6). Die liet zich op een gegeven moment ontvallen dat hij 'geen enkel ruimtelijk inzicht heeft'. Zo opgetekend klinkt dat sullig. Toch was het eerder kenmerkend voor de kwaliteit van de soms felle, maar nooit onaangename, altijd inhoudelijke discussies. Met af en toe ook een politieke knipoog. Net als de andere zes bleek Jansen over veel kennis van zaken te beschikken. Hij en ook Arco Hak merkten nadrukkelijk op dat de gemeente Voorst waarschijnlijk het slachtoffer zal zijn van een volgende gemeentelijke herindeling. Wellicht is dat om technisch-bestuurlijke redenen nuttig: problemen genoeg (mede omdat Den Haag steeds meer taken aan gemeenten meent te moeten toewijzen), maar voor je het weet maak je kunstmatig een einde aan de huidige politieke stabiliteit en betrokkenheid: waarin een kleine gemeente groter kan zijn dan een grote.


Sander Grootendorst © 2018

woensdag 21 februari 2018

IJstijd


Misschien kunnen we de komende dagen toch nog een laatste stuiptrekking verwachten van de voor het gevoel al voorbije winter. IJstijd met Poëzietheater Vlinderwerk.

zondag 21 januari 2018

Muzecollectief in de Buitensociëteit



Inspirerend vakmanschap

Josine Hulshof (accordeon) en Boukje Musch (klarinet) spelen Bulgar aus Odessa. Een van de stukken  tijdens het eerste lustrumconcert van het Muzecollectief, een verzameling muziekdocenten met als thuisbasis de Muzehof in Zutphen. Daar waren de meesten van hen tot vijf jaar geleden in vaste dienst, maar bezuinigingen in de cultuursector eisten hun tol. De docenten kwamen echter niet op straat te staan, ze gingen door als zzp'er, en ze richtten bovendien, op basis van wat ze al samen hadden, het Muzecollectief op. 'We hebben van de nood een deugd gemaakt,' zei voorzitter en zangdocent Ivette van Laar bij de opening van het concert zaterdag in de Buitensociëteit.
Presentator Emile Engel, tevens pianodocent, stipte vrijdag in de Stentor twee keerzijden aan van het op zichzelf geslaagde concept. Ten eerste is het een stuk moeilijker geworden voor financieel minder bedeelden om muziekles te volgen. Om zelf het hoofd boven water te houden, moesten de zzp'ers immers de prijzen verhogen. Ten tweede hebben de docenten van minder gangbare, maar wel mooie – en in orkesten veel gevraagde – instrumenten als hobo en fagot het moeilijk gekregen. Het zou jammer zijn als die instrumenten van het toneel verdwijnen.
23 van de 28 Muzedocenten waren zaterdag in de Buitensociëteit van de partij. Geen hobo en fagot inderdaad, wel een inspirerend collectief aan andere instrumenten, inclusief de menselijke stem. Steeds in wisselende samenstellingen traden ze op. Klassiek – van Franz Schubert tot Daan Manneke – voerde de boventoon, maar folk (klezmer), jazz, kleinkunst en variéte waren ook vertegenwoordigd. Volgens Engel zijn de verschillen tussen de genres tamelijk kunstmatig, helemaal als je de indeling beziet met het oog op een van de belangrijkste functies van muziek: het uiting geven aan en overbrengen van emoties.
De Buitensociëteit kon zoals altijd alle emoties en muzieksoorten moeiteloos aan. 'Het is en blijft een van de mooiste zalen van het land,' zegt Engel.
Aan het slotstuk namen alle 23 docenten deel. Het was een combinatie van de muziek die in de vorige eeuw is gebruikt voor de Grolsch-reclame 'vakmanschap is meesterschap' (componist Clous van Mechelen) met ABBA's Thank you for the music. In de praktijk bleek het ook, en vooral, een combinatie van muziek en plezier maken. De zaal galmde nog lang na van zoveel vrolijk vakmanschap.

zaterdag 13 januari 2018

De Kift in het Burgerweeshuis

Ik zing dit lied als tijdverdrijf


Vier van de twaalf: Eilidh Martin (cello), Saskia Meijs (altviool), Ferry
Heijne (stem), Wim ter Weele (schilderij) tijdens het nummer D.
Als publiek weet je vaak niet waar je kijken en luisteren moet, zoveel gebeurt er op het podium bij een optreden van De Kift. Wie even niet oplet, kan het zomaar ontgaan dat de drummer tussendoor is opgestaan en aan een schilderij is begonnen. De werken die hij, Wim ter Weele, tijdens het concert heeft vervaardigd, gaan van de hand voor het bedrag dat de koper 'ervoor over heeft', meldt bandleider Ferry Heijne na het slotnummer. Ter Weele en Heijne zijn de mannen van het eerste uur bij  De Kift, dertig jaar geleden opgericht.
In deels vast, deels wisselend gezelschap veroverde de band een cultstatus met zijn unieke combinatie van punk en fanfare, rijk aan muzikale en poëtische inhoud. Zang, gesproken woord en een scala aan instrumenten – recentelijk zijn cello en altviool toegevoegd – vormen een fantasierijk, feestelijk en vaak  ook dromerig geheel. De woorden zijn door Ferry Heijne wakker geschud uit de wereldliteratuur en in de muziek ondergebracht.
Het ene moment voelt het alsof je je in het plaatselijk carnavalsgedruis bevindt, het volgende alsof je in een parallel universum bent beland. Alsof er een – dicht opeengepakt – stelsel van twaalf sterren op het podium staat te swingen.
De ster heet een van de nummers van de nieuwe cd Bal, die vrijdagavond in z'n geheel werd uitgevoerd in het Burgerweeshuis in Deventer. Op het als een ouderwetse landkaart in de cd-hoes meeverpakte geïllustreerde tekstvel – makkelijk uit-, maar nauwelijks terug te vouwen –, staat dat de tekst afkomstig is van onder anderen de Duitse schrijver Elias Canetti, de Italiaanse dichter Francesco Petrarca en de Russische dichter Sergej Jesenin.
Weinig muzikanten op deze aardkloot zijn zo belezen als Ferry Heijne. Niet dat hij zich erop voorstaat. De woorden klinken op de eerste plaats als een liefdesverklaring aan de literatuur, een weerspiegeling van de grootsheid daarvan. Ze tuimelen over elkaar heen, nu eens uitbundig, dan opeens weer ingetogen. 
Je maakt het zelden mee bij een popconcert in Nederland: maar bij het fijngevoelige nummer D. kon je in het hele Burgerweeshuis een speld horen vallen. Niemand sprak er doorheen.
Het is feest op de cd, maar dan wel in het aangezicht van de eindigheid van het bestaan. Wat blijkt? Des te fijner het feest!
De literatuur is een ster, 'iemand die na honderden jaren precies nog hetzelfde eet als toen hij twintig was', de muziek is een ster – maar wij zijn stervelingen. Hoe zullen we het begrensde aantal uren dat ons is toebemeten besteden? De Kift stelt voor: met muziek en poëzie. 'Ik zing dit lied als tijdverdrijf', laat Heijne de toehoorders weten, in het voetspoor van de Franse schrijver Louis Aragon.
Alle nummers op Bal gaan op een of andere diepzinnige manier over het verstrijken van de tijd. 
Een concert van De Kift is altijd ook een knipoog naar de tijd.
Een vette knipoog.


De Kift op een volgepakt podium, met onder anderen: Frank van den
Bos (toetsen), Roos Janssens (baritonsax), Wim ter Weele (stem).

Op de achtergrond nog zichtbaar: Lot Vandekeybus (trombone)
en Pim Heijne (gitaar).

sander grootendorst © 2018





zondag 7 januari 2018

Talent voor compassie

Zutphen maakt de laatste tijd nadrukkelijk reclame voor zichzelf als gemeente van talenten. Die heb je hier inderdaad in alle soorten en maten. En nieuwe talenten zijn welkom, overal vandaan. Talent valt vaak samen met passie. Ik heb er voor het dagblad waarvan ik medewerker ben vaak over mogen schrijven.
Uiteraard heeft Zutphen niet méér talent, niet méér gepassioneerde inwoners dan andere gemeenten in deze gecompliceerde, prestatiegerichte wereld. Waar lang niet iedereen de vaardigheid heeft om mee te komen. Of de wil. Denk aan ouderen met dementie. Of aan jongeren die afhaken in het veeleisende onderwijssysteem. Er zijn veel voorbeelden. Over hen heb ik eveneens vaak geschreven.
Het moet denk ik óók het grote talent van Zutphen zijn om compassie en geduld te hebben met iedereen, jong of oud, die buiten de boot valt. Over die vaardigheid, dat mededogen, beschikte Zutphen al door de eeuwen heen. Het heeft zijn huidige status als gewaardeerde provinciestad er mede aan te danken. Dat talent verdient het om te worden gekoesterd, en vooral: verder te worden uitgebouwd.
Talent, passie, compassie.
Verbeter de wereld, begin in...
Zutphen, stad van compassie.




© sander grootendorst 2018






maandag 1 januari 2018

Doe wel en zie om



Een appelvink kijkt om van het laatste kalenderblad, terug in de tijd. Gefotografeerd door Wim Smeets. Na vijftig jaar is er einde gekomen aan de jaarlijkse vogelkalender van stichting Het Vogeljaar. Ik heb ze nooit weggegooid, hier in huis bevinden zich een stuk of vijfenveertig exemplaren uit de reeks, die mede bedoeld was om het werk van vogelfotografen te stimuleren. Toch wel leeg aan de muur nu.