zaterdag 27 mei 2017

Brood, wijn en poëzie

Een dichterlijke fles wijn op een warme voorzomeravond kan geen kwaad. Zolang het niet liederlijk wordt. Staringwijn, vandaag en morgen te koop op landgoed De Wildenborch, waar wordt gevierd dat dichter en landman A.C.W. 250 jaar geleden werd geboren. Er is ook Staringbrood verkrijgbaar, naar een recept uit een kookboek van A.C.W. En vergeet niet te luisteren naar leerlingen van het Staring College, die getalenteerd musiceren en dichten. 

sander grootendorst (c) 2017




donderdag 18 mei 2017

voorjaarsbloem, voorjaarsvlinder

Fluitenkruid, overal aanwezig in mei, ook op landgoed De Wildenborch. Niet zozeer in trek bij dagvlinders, met uitzondering van het landkaartje. Waarvan nu de voorjaarsgeneratie te zien is.
(De zomergeneratie heeft een ander uiterlijk).

© 2017 Sander Grootendorst

dinsdag 16 mei 2017

Geringd in de toren

Filmbeelden van het ringen (en opmeten) van jonge slechtvalken boven in de toren van de Walburgiskerk in Zutphen. Op de foto een van de drie kuikens, en een stukje van de tweede.


© 2017 sander grootendorst | de Stentor

woensdag 10 mei 2017

wijdbeens


deze beuk staat met beide benen op de grond.
hij loopt zelf niet weg, al lijkt hij aanstalten te maken.
je kunt er onderdoor lopen. 

© sander grootendorst

donderdag 13 april 2017

Schone schoenen



Door een internetstoring bij KPN scheelde het weinig of mijn column had vorige week de krant niet gehaald. Een erg klein minirampje vergeleken bij wat er verder zoals in de wereld gebeurt, maar toch. Ik werd herinnerd aan een recent artikel in de Stentor waarin de elektriciteitsbedrijven Alliander en Enexis hun zorg uitspraken over het groeiend tekort aan technici. Het aantal storingen neemt toe en verhelpen duurt steeds langer. ,,De hele elektriciteitssector heeft zeker vierduizend extra technici nodig", zei een woordvoerder. Gaan zitten stampvoeten achter je computer verhelpt niets en (zodra-die weer functioneert) haatmails sturen naar KPN evenmin. Geen technologie zonder technici.Maandag was ik bij de Cleantech Battle in Zutphen, het epicentrum van Cleantech Oost-Nederland. ‘Cleantech battle’ klinkt eigentijdser en spannender dan ‘schone technologie-wedstrijd’, maar het is wel jammer dat het woordje ‘schoon’ afvalt: want de oplossingen die jongeren bedenken om milieu- en daardoor mensvriendelijke technologie te ontwikkelen, zijn van grote schoonheid.
Zo’n idee van Etty Hillesum-scholiere Milou Berends, om hardloopschoenen tot batterij-opladers te promoveren, is niet alleen technologie maar ook kunst. En ik probeerde me het supermooie apparaat voor te stellen dat de uit Deventer afkomstige student Ids Kersten heeft uitgekiend: een fresnel-lens gecombineerd met een zonnecollector als ingenieuze temperatuurregelaar in kascomplexen.
De uiteindelijke winnaar, Pim Duterloo uit Voorst, had iets bedacht tegen lekkages in persluchtleidingen. Ook de technologie lijkt zich langs evolutionaire lijnen te voltrekken: zoals de natuur een plant bijvoorbeeld steeds beter wapent tegen insectenvraat, zo wapent in dit geval Pim die leidingen tegen lekkages.



Mijn jongensdroom was het een vliegtuig te ontwerpen, gemaakt van veren. Veren worden tot de meest briljante natuurlijke ‘uitvindingen’ gerekend: zij zorgden ervoor dat de dinosauriërs niet uitstierven maar verder door het leven gingen… als vogels. Vliegtuigen zijn met hun herrie en hun enorme luchtvervuiling onderhand de dinosauriërs onder de menselijke uitvindingen, kortom: een aardige cleantech-uitdaging.

Zo’n lesje in duurzaamheid lijkt me geschikt om de grootste politieke dinosauriërs – zij die nog geloven in fossiele brandstof – op het rechte pad te brengen. Ik geef mijn toekomst graag in de schone handen van slimme studenten.













sander grootendorst / de stentor © 2017

dinsdag 4 april 2017

Zwaluwen


Zoals Jan Curré jaarlijks op de eerste zwaluwen wacht, zo wacht ik jaarlijks op het telefoontje van Jan Curré. Vrijdagochtend belde hij vanuit zijn woning in Klein Dochteren: ,,Mijn vrouw en ik hoorden het ons zo bekende geluid van de zwaluw en we sprongen van blijdschap uit bed.” Twee boerenzwaluwen waren na een lange reis uit Afrika veilig in hun lente- en zomerverblijf teruggekeerd. ,,We hadden er dagenlang naar uitgekeken, het luikje van de deel alvast opengezet en doorzichtig plastic aangebracht.” Dat laatste vanwege de uitwerpselen van de vogels, kleine keerzijde van hun dartele aanwezigheid.
Even later ontving ik, ook al traditiegetrouw, een mailtje van Arend Heideman. Met opnieuw een blijde boodschap: Heden is om elf uur in boerderij Stokkink te Gelselaar de eerste boerenzwaluw van het jaar 2017 verschenen. 
Altijd een plechtig moment.
Ik deelde in de feestvreugde, hoewel ik nog geen zwaluw had gezien. Het was of ik ze  kon horen kwetteren – waarvoor ik als stadsbewoner eerst een eind moet fietsen: boerenzwaluwen, hun naam zegt het al, zijn plattelandsbewoners.
Er was vorige week ook slecht natuurnieuws: de weidevogels staan er zeer beroerd voor. Goed dat de krant het meldt.  Want niet-aanwezigheid – het grote zwijgen van kieviten, grutto’s en leeuweriken – valt veel minder op dan aanwezigheid: ,,Wat moet dat een kakofonie van geluid zijn geweest op het boerenerf vroeger”, zei de Lochemse vogelaar Hans van Hoorn laatst op een stille lentedag.
Over de oorzaken is veel gezegd en geschreven. Het begint er al mee dat je steeds verder moet fietsen om het platteland te bereiken, je ploegt je door nieuwbouwwijken. Het platteland daarachter is zo grootschalig geworden dat weidevogels er nauwelijks nog kunnen overleven. Boeren krijgen de schuld, maar voor hen is het óók een kwestie van overleven. Je kunt moeilijk tegen ze zeggen: hou daar eens mee op. Meer boeren dan je denkt zijn zelf natuurliefhebber, net als die zwaluwmannen. Het probleem zit veel dieper. In de belachelijk lage prijs van een pak melk bijvoorbeeld. En in ondoorzichtige subsidiestromen.
Soms zou je denken: had de mens het geld maar nooit uitgevonden. Dan gingen we dartel door het leven als zwaluwen.


De Stentor, 2 april 2017
© Sander Grootendorst